Görmediğim bir şey hakkında, kulaktan dolma bilgilerle, nasıl bu kadar keskin fikirlere sahipmişim diye soruyorum şimdi kendime.
Keskin kenarlı fikirler acıtır hâlbuki… Önyargılar ise bu fikirler arasında en tehlikeli olanları…!
Oysa düşünceler dalgalar gibi olmalı. Yükselip alçalırken ahenkle ruhu okşayıp geçebilmeli. Böylece ne düşünürsen düşün kimseyi acıtmazsın, kimse de seni acıtmaz. Her okşayışta biraz daha büyür, biraz daha olgunlaşırsın.
Önyargılarımdan sıyrıldığım gün, çölün kalbine doğru hızla çekilmeye başladım. Rüzgârına kapılıp, tepelerin arasına saklanmış gül kırmızısı bir şehrin girişinde buldum kendimi. Bu şehrin adı Petra’ydı…
Arabistan Yarımadası’nın kuzeyinde, Lut Gölü ile Akabe Körfezi arasındaki topraklarda Nebatiler tarafından kurulmuş Petra... Tarih öncesi dönemlerin en gözde yerleşim yeri olan bu şehir; Nebatilere, Romalılara ve Haçlılara ev sahipliği yapmış. Ancak 12. Yüzyılda deprem ve ekonomik sıkıntılardan dolayı kent gözden düşmüş ve zaman içinde unutulup gitmiş. Kimilerine göre terk edilen bu şehrin lanetlendiği söyleniyor. Ama asıl ilginç olan; bu göz alıcı şehrin yüzyıllar boyunca sessizliğe bürünmesi. Ta ki 1812 yılına kadar… 1812 yılında kayıp şehir Petra, yeniden gün ışığına çıkartılmış.
Şair John William Burgon, Petra’yı tarihin yarısı kadar yaşlı, gül kırmızısı şehir diye tanımlamış şiirinde. Bense kelimeleri özenle seçmeye çalışsam da, Petra’nın güzelliğini tarif etmekte zorluk çekiyorum.
Uzun bir yolculuğun ardından Petra’ya ulaştığımda artık hava kararmıştı. Girişte peri masallarından çıkmışçasına kırmızı turuncu pembe sarı renklerle bezenmiş bir kanyonla karşılaştım önce… Kıvrıla kıvrıla uzanan bu kanyon bazen öyle daraldı ki, yukarı bakınca gökyüzünü görmekte zorluk çekiyordum. Sanki dönüş yokmuş gibi… Sanki bir kapana sıkışmışsın gibi…
Çöl rüzgârının uğuldayan sesi kulaklarımdaydı. Kapüşonumu kafama geçirip, hızlı adımlarla yürümeye devam ettim. Ve ardından o gül kırmızısı geçit kendiliğinden açıldı… Büyük bir kayanın içinde, kırmızı yüzeyi tıpkı bir dantel gibi özenle işlenmiş olan hazine binası Al Khazneh, bütün haşmetiyle karşımda duruyordu. Ön avlusuna mumlar yerleştirilmişti. Gökyüzü yıldızlarla öyle kaplıydı ki, bir an için gece güne dönüştü sandım. Binlerce yıldızın bir kısmı avluya düşmüş, diğerleri ise gökyüzünden onlara eşlik ediyordu. Rüzgâr estikçe mumların alevleri dalgalanıyor, bu alevler Petra’da yaşamış ve ölmüş binlerce ruhu temsil edercesine ışıklarını yayıyordu. Bir bedevi o yöreye ait bir müzik aleti çalarak, yanık sesiyle Arapça şarkılar söylemeye başladı. Her bir ağıt dinleyicilere Petra’nın hikâyesini anlatıyordu. Ardından karanlığın içinden flüt sesi duyuldu. Flütün sesi, gördüğüm o eşsiz manzaraya karışınca büyülendim. Kafamın içi çöl gibi sessizleşti. Bir anda her şey basitleşti, benim için. Düşüncelerimin keskin uçlarının törpülendiğini hissettim. Egomun paramparça olduğunu… Ve onunla birlikte yıllarca taşıdığım ağırlık da un ufak olmuştu. Sırtıma bu kadar yükü kim yüklemişti? Artık bu sorunun da bir önemi yoktu, benim için. Ne büyük bir huzurdu bu… Tarifsiz…
Aslında yaşam bizim düşündüğümüz gibi karmaşık değil… Mutluluk; basit bir yaşamın içinde olağan… Olağanüstü tanımı bizim hizamızda, yerle bir artık…
Tıpkı şairin söylediği gibi; ‘Basit yaşayacaksın, basit… Mesela susayınca su içecek kadar basit...’
İşte basitliğin içerisine gizlenmiş ihtişamı, çölün kalbine ulaştığımda anladım…
Dönerken yol boyunca gözlerimi ayırmadan baktım çöle… O uçsuz bucaksız sessizliğin içinde bir kum tanesi kadar küçüldüm… Diğer kum tanelerinin arasına karıştım… Sürüklendim sağa sola… Kum tanesi ne kadar parçasıysa çölün, ben de o kadar parçası oldum. Ve giderken sonsuzluktan bir parçayı da aldım yanıma. Ebedi sükûnetin bir parçasını…
Şimdi İstanbul’da kanepemde oturmuş, artık benden kilometrelerce uzakta kalan Petra’yı ve çölü düşünüyorum.
Elimde bir fincan çay… Etrafımda sessizlik… Ne güzel bir tat kalıyor, damağımda…
Tarifsiz…
